Rozdział 12

Rozdział 12

*Ross*

Obudziłem się trzymając Lau w ramionach. Tuliła się do mnie jak do pluszowego misia. Wyglądała okropnie, nie to że wątpię w urodę swojej dziewczyny czy coś. Miała czerwone, podkrążone oczy i rozmazany makijaż z wczoraj. Postanowiłem obudzić moją królewnę. Pocałowałem ją lekko w usta, a ona momentalnie się obudziła. Uśmiechnęła się, ale to nie jest już ten uśmiech co kiedyś. Szczery, pełen entuzjazmu…. Wszystko przez tą z Rikerem.

- Hej skarbie – odezwałem się pierwszy

-Hej. Która godzina?

- 10.15, a co?

- Tak się pytam. Aaaaaaaa…… wiesz że Cie kocham? – spytała się szczerząc się do mnie

- No wiem. Ja cię kocham bardziej.

- A wca……- nie dokończyła bo zamknąłem jej usta pocałunkiem.

- No cóż idę zrobić śniadanie i idziemy do Rika. Ciekawe czy się już obudził. Boże dlaczego ja nie zareagowałam wcze……

- Oj przestań już się obwiniać jeżeli już to jest poniekąd wina Van. To ona nie powiedziała Rikerowi że ma już chłoptasia, tak?

- No tak, tak.

*Oczami Laury*

Zaszliśmy razem na śniadanie. Wszyscy jeszcze spali. Zrobiliśmy sobie jajecznicę i zjedliśmy w miłej atmosferze. Potem poszliśmy się ubrać. Wreszcie wyszliśmy na świeże powietrze, idąc do Rika. Przegadaliśmy caluuuuutką drogę o różnych pierdołach. Weszliśmy do szpitala. Znowu ten nieprzyjemny zapach różnych lekarstw i czego tam jeszcze było można się doszukać. Skierowaliśmy się do sali Rika. Po drodze natknęliśmy się na lekarza opiekującego się chłopakiem. Szybko do niego podbiegłam.

- Dzień dobry. Co z Rikerem?

-  Wszystko dobrze. W nocy żadne komplikacje się nie pojawiły. I mam bardzo dobrą wiadomość. Wczoraj wieczorem przetoczyliśmy potrzebną krew panu Rikerowi, a dzisiaj rano o 5.00 się wybudził, wszystko pamięta i jest w jak najlepszym porządku. Można do niego wejść. Tylko proszę nie przebywać tam za długo bo pacjent musi odpoczywać. – zakończył swój monolog, a ja rzuciłam się na szyję Rossowi i do razu poprawił mi się humor. Kiedy weszliśmy do Sali zobaczyliśmy znowu tego samego Rikera. Uśmiech, pogodna twarz, pełen entuzjazm.

- Riker! – wykrzyknęłam i przytuliłam mocno najstarszego z Lynch’ów.

- Auć!

-Sorry Rik ale nie wiesz jak się cieszę ze już powróciłeś do świata żywych. Wszyscy w domu bez ciebie chodzili przygnębieni. Było smutno. Niezłego nam stracha napędziłęś! A i przepraszam bardzo za Vanessę ona po prostu nie wiedziała że ty się w niej zakochasz, ale myślę że wszystko się ułoży i będziecie razem.